Achtergrond :

november 03 2009

If one wants to know why and how the conflict started in Palestine more than 60 years ago, the "confessions" of Israeli and Zionist leaders should make it very clear.

700,000 Palestinians (more than half of the Palestinian population at the time) were expelled in 1948.
More than 600 towns and villages were ethnically cleansed.
Thousands were killed and maimed.
... the crimes continue to this date, and so does the unjustified condoning attitude of "civilized" governments.

Source of video:

Sources for Quotes in the "Israeli Confessions" Video
One of the criticisms that we had on this video is that the sources of quotes were not disclosed. Of course the Israelis and the supporters claim that they were taken out of context. Here is the list of quotes used in the video, their sources and the context:

1. “There is a country which happens to be called Palestine. A country without people”
Chaim Weismann, 1914

In Context:

"In its initial stage, Zionism was conceived by its pioneers as a movement wholly depending on mechanical factors: there is a country which happens to be called Palestine, a country without people, and, on the other hand, there exists the Jewish people, and it has no country.
Source: Nur Masalha, Expulsion Of The Palestinians, p. 6

2. “… we have come to conquer a country from people inhabiting it”
Moshe Sharett, 1914

In Context:

“We have forgotten that we have not come to an empty land to inherit it, but we have come to conquer a country from people inhabiting it, that governs it by the virtue of its language and savage culture .....”
Source: Benny Morris, Righteous Victims, p. 91

3. “we must expel all Arabs and take their places”
David Ben-Gurion, commenting on the proposed Peel Commission Partition plan in 1937

In Context:

"We must expel Arabs and take their places .... and, if we have to use force-not to dispossess the Arabs of the Negev and Transjordan, but to guarantee our own right to settle in those places-then we have force at our disposal."
Source: Nur Masalha, Expulsion Of The Palestinians, p. 66

4. “I don’t see anything immoral in it”
David Ben-Gurion, 1937

In Context:

"With compulsory transfer we [would] have a vast area [for settlement] .... I support compulsory transfer. I don't see anything immoral in it."
Source: Benny Morris, Righteous Victims, p. 144

5. “There is not a single place built in this country that did not have a former Arab population”
Moshe Dayan, 1969

In Context:

“Jewish villages were built in the place of Arab villages. You do not even know the names of these Arab villages, and I do not blame you because geography books no longer exist. Not only do the books not exist, the Arab villages are not there either. Nahlal arose in the place of Mahlul; Kibbutz Gvat in the place of Jibta; Kibbutz Sarid in the place of Huneifis; and Kefar Yehushua in the place of Tal al-Shuman. There is not a single place built in this country that did not have a former Arab population.” Source: Address to the Technion, Haifa, reported in Haaretz, April 4, 1969

6. “Everyone has to move, run and grab as many hilltops as they can to enlarge the settlements, because everything we take now will stay ours”
Ariel Sharon, 1998

In Context:

“Everybody has to move, run and grab as many hilltops as they can to enlarge the settlements because everything we take now will stay ours… Everything we don’t grab will go to them.”
Source: Agence France Presse, November 15, 1998.

7. “If I was an Arab leader, I would never make terms Israel…” …”This is natural, we have taken their country”
David Ben-Gurion, 1973

In Context:

"I don't understand your optimism.," Ben-Gurion declared. "Why should the Arabs make peace? If I was an Arab leader I would never make terms with Israel. That is natural: we have taken their country. Sure, God promised it to us, but what does that matter to them?
Source: Nahum Goldman, The Jewish Paradox, p. 99

8. “There is no more Palestine. Finished.”
Moshe Dayan

In Context:

"There is no more Palestine. Finished . . ." [does it really need a context?]
Source: Avi Shlaim, Iron Wall, p.316

9. “No one has the right to put the Jewish people and the state of Israel on trial”
Ariel Sharon, 2001

In Context:

"Israel may have the right to put others on trial, but certainly no one has the right to put the Jewish people and the State of Israel on trial."
Source: Quoted in BBC News Online, 25 March, 2001

Lieve vrouwen in het zwart,

Ik heb een opmerking over de titel van de wake: "43 jaar bezetting is meer dan genoeg!"
Ik suggereer om het word bezetting te vervangen door het word kolonisatie, de rede is dat het duidelijk is dat Israel Palestina niet bezet (met de impliciete suggestie dat er sprake is van een tijdelijke en keerbaar proces) maar eerder Palestina koloniseert, met alle implicaties van dien zoals bekend is van de geschiedenis van de klassieke westerse kolonisaties van de laatste pakweg 600 jaar.:
Ik raad jullie ook aan om de volgende film in youtube te bekijken met de titel: "Ilan Pappe - Stop the War Student Conference 2009" onder het volgende adres:

Profesor Ilan Pape refereert in deze film tot deze onderwerp op een zeer scherp en fijnzinnige wijze.

Met vriendelijke groet,

bron: Gush Shalom, Uri Avnery's Column 25.4.09

Uri Avnery

Can Two Walk Together?

I AM not saying that Mahmoud Ahmadinejad is an agent of the Mossad.
Absolutely not. I don’t want to be sued for libel.
I am only saying that were he an agent of the Mossad, he would not behave any differently.
And also: If he did not exist, the Mossad would have had to invent him.
Either way, the assistance he is giving to the government of Israel is invaluable.

LET’S LOOK at last week’s scandal.

Years ago, a conference against racism was convened by the UN in Durban, South Africa. It was natural that such a forum would denounce, among others, the Israeli government for its policy towards the Palestinians – the occupation, the settlements, the wall.

But the conference was not content with this. It turned into a platform for wild incitement against the State of Israel – and only against it. No other state in the world was denounced for violating human rights – and among the denouncers were some of the most obnoxious tyrants in the world.

When preparations were made for a second “Durban Conference”, this time in Geneva, the Israeli government did everything in its power to convince at least the countries of North America and Europe to boycott it. That was not so easy. Well before the start of the conference, the US succeeded in eliminating the reference to Israel in the draft of its final document (leaving only a reference to the resolutions of the first conference), and in the end it decided to boycott the conference anyway. But the European countries agreed to attend.

The Israeli government was anticipating the conference with great apprehension. The atrocities of the Gaza War have turned public opinion in many countries against Israel. The conference could become an outlet for these emotions. The brightest minds in Jerusalem were trying to find ways to prevent this.

And then along came Ahmadinejad. Since he was the only head of state to attend, the organizers could not prevent him from speaking first. He delivered a provocative speech – not being satisfied with criticizing Israel, his words dripped with unbridled hatred. That was a welcome pretext for the European representatives to get up and walk out in an impressive pro-Israeli demonstration. The conference became ridiculous.

If the “Elders of Zion” had planned the conference, it could not have ended better as far as the Israeli government is concerned.

ALL THIS happened on Holocaust Day, when Jews in Israel and all over the world commemorate the millions of victims of the genocide.

The memory of the Holocaust unites all the Jews in the world. Every Jew knows that if the Nazis had reached him, he, too, would have gone to the death camps. We, who were then living in Palestine, knew that if the German general Erwin Rommel had broken through the British lines at El Alamein, our fate would have been that of the Warsaw Ghetto.

All Jews feel that it is their moral duty to keep the memory of the victims alive. To this profound feeling there is added a political consideration: the memory of the Holocaust causes most Jews everywhere to support the State of Israel, which defines itself as the “State of the Shoa Survivors”.

But time passes and memories fade. There is a recurrent need for a present, actual enemy, a “Second Hitler”, who arouses all the latent fears lurking in the Jewish soul. Once it was Gamal Abd-al-Nasser, the “Egyptian Tyrant”. Then Yasser Arafat played this role. Nowadays there is Hamas, but that is hardly sufficient. No way to convince anyone that Hamas could possibly annihilate Israel.

Ahmadinejad is the ideal candidate. He is a consistent Holocaust denier. He declares that the “Zionist entity” must disappear from the map. He is working on the production of a nuclear bomb. This is serious – a few nuclear bombs on Israeli population centers can indeed wipe out Israel.

So we have a “Second Hitler”, who is planning a ”Second Holocaust”. Against him, all the Jews of the world can unite. What would we do without him?

THE PUTATIVE Iranian nuclear bomb fulfills another very important role. It is serving now as an instrument for the obliteration of the Palestinian problem.

Next month Netanyahu will present himself at the White House. That might turn out to be a fateful meeting. President Barack Obama may demand a clear commitment to start a peace process that will lead towards the creation of the Palestinian state. Netanyahu will make a desperate effort to avoid this, since peace would mean the evacuation of the settlements. If he agreed to this, his coalition would fall apart.

What to do? Thank God for the Iranian bomb! It constitutes an existential threat against Israel. It is self-evident that the Israeli Prime Minister should not be bothered with bagatelles like peace with the Palestinians when the Iranian nuclear sword is dangling above his head!

Netanyahu’s predecessors also used this ploy. Whenever somebody raises the matter of the Israeli-Palestinian conflict and demands that our government start real negotiations, freeze the settlements, dismantle the outposts, release prisoners, end the blockade on the population of the Gaza Strip, remove the roadblocks – the Iranian bomb appears ex machina. No time to think about anything else. The bomb heads our agenda. The bomb is our agenda.

There is a lot of irony in this. Iran has never been the least bit interested in the plight of the Palestinians. Ahmadinejad, too, doesn’t give a damn. Like all other Middle East governments he uses the Palestinian cause to further his own interests. Now he wants to penetrate the Sunni Arab world in order to turn Iran into the dominant regional power. For this purpose, he raises the banner of the Palestinian resistance. But for the time being, he has only succeeded in pushing the Sunni Arab regimes into the arms of Israel.

AHMADINEJAD’S MOST enthusiastic fans sit in the Ministry of Defense in Tel-Aviv. What would they do without him?

Every year, the struggle over the defense budget breaks out anew. This year, what with the economic crisis, the debate will be even more acrimonious. Little Israel maintains one of the largest and most expensive military establishments in the world. Relative to the GNP (gross national product), we easily trump the United States, not to mention Europe.

Must one ask why? Israel is surrounded by enemies who are plotting to destroy us! True, Egypt is now the most loyal collaborator of Israel, Iraq has quit the game for the time being, Syria has long since ceased to be a threat. Jordan is humble, the Palestinian Authority dances to our tune. It is hard to justify a giant defense budget for fighting little Hizbullah and tiny Hamas.

But there is Iran, thank God. And there is the fearsome Iranian bomb. Here you have an honest to God existential danger. Our Air Force declares that it is ready to take off any day – no, any minute - and eradicate all the many Iranian nuclear installations.

For that they need money, lots of money. They need the most advanced airplanes in the world, each of which costs many, many millions. They need suitable equipment for reaching the targets and fulfilling the task. That is more important than education, health or welfare. After all, the Iranian bomb will kill all of us – including the children, the sick and the underprivileged. (The tycoons may perhaps succeed in getting out in time.)

The budget will be approved, but the flyers will not fly. It is not clear whether such an attack is at all feasible. Neither is it clear if it would significantly postpone the production of the bomb. But it is clear that such an attack is not possible politically: it cannot be executed without the express confirmation of the US, and there is no chance that this will be forthcoming. The attack would almost automatically cause the closure of the Strait of Hormuz, through which all the Gulf oil is shipped. That would be catastrophic, especially during a world-wide economic crisis, when a huge rise in the price of oil can cripple the already weakened economies. No, our valiant pilots will have to content themselves with bombing residential neighborhoods in the Gaza Strip.

IT COULD be argued: if Ahmadinejad behaves like a Mossad agent, Avigdor Lieberman behaves like an agent of Iranian intelligence.

I don’t say so, God forbid. I really don’t want to be sued for libel.

But Lieberman’s behavior is indeed – how to put it – slightly bizarre.

True, for a moment he looked like a winner. After he sent Hosny Mubarak to hell, the Israeli media reported that the most important Egyptian minister had met with him, shaken his hand and invited him to Egypt. Perhaps he wanted to show him around the Aswan dam, which Lieberman once wanted to bomb. But the next day a furious Mubarak reacted by denying the story and declaring that Lieberman will not be allowed to set foot on Egyptian soil.

In the meantime, an important newspaper in Russia published an interview with Lieberman, in which he asserted that “the US will accept all our decisions.” Meaning: we rule America, Obama will do as we tell him.

Such talk will not increase Israel’s popularity in the White House, to say the least. Especially just now, after it was disclosed that the Israeli Lobby, AIPAC, has asked a congresswoman to intervene in favor of two American Jews indicted for spying for Israel. In return, AIPAC promised to get the Congresswoman appointed as chairwoman of a very important committee. How? Simple: AIPAC will tell the majority leader of the House that if she does not comply. a Jewish billionaire will stop contributing to her election fund. Not a very savory disclosure.

In brief, the Iranian Ahmadinejad and the Israeli Lieberman are Siamese twins. The one needs the other. Lieberman rides on the Iranian bomb, Ahmadinejad rides on Israeli threats.

“Can two walk together, except they be agreed?” asked the prophet Amos (3:3). The answer is: Yes, indeed. These two can very well walk hand in hand without agreeing on anything.

maandag 26 januari 2009

Een nieuwe oorlog, een nieuwe nederlaag

van John Mearsheimer

mearsheimerkl-20.jpgDe kans is klein dat mensen die het Israëlisch-Palestijnse conflict volgen van waar dan ook ter wereld, snel zullen vergeten wat een enorme dreun Israël in Gaza heeft uitgedeeld. De grootschalige vernietigingen zijn niet te missen, en te veel mensen, met name in de Arabische en islamitische wereld, zijn begaan met het lot van de Palestijnen. Bovendien heeft de kijk op dit langlopende conflict in de westerse wereld in de afgelopen jaren een transformatie ondergaan. Velen van ons die ooit volledig achter Israël stonden, zien nu dat Israël de dader is en de Palestijnen het slachtoffer. De gebeurtenissen in Gaza versterken dit effect en zullen worden gezien als een schandvlek op het blazoen van Israël. De conclusie moet zijn dat ongeacht wat er op het slagveld gebeurt, Israël de oorlog in Gaza niet kán winnen. Israël volgt, met veel steun van zijn zogenoemde vrienden in de diaspora, een strategie waarmee de langetermijntoekomst van de staat Israël op het spel wordt gezet“.
  (John Mearsheimer)

Een nieuwe oorlog, een nieuwe nederlaag
van John Mearsheimer

Vertaling Ria van Minnen.

Met het Gaza-offensief zijn de Palestijnen wel gestraft maar is Israël er niet veiliger op geworden.

Israël en zijn Amerikaanse medestanders beweren dat Israël lessen heeft getrokken uit de rampzalige oorlog in Libanon in 2006 en een winnende strategie heeft ontwikkeld voor de huidige oorlog tegen Hamas. Israël zal natuurlijk de overwinning claimen zodra het tot een staakt-het-vuren komt. Maar van een overwinning is heus geen sprake. Israël is zo stom geweest om weer een oorlog te beginnen die niet te winnen is.

De campagne in Gaza zou naar verluidt twee doelen hebben: 1) een einde maken aan de raketbeschietingen door de Palestijnen op Zuid-Israël, die begonnen in augustus 2005, na de terugtrekking van Israël uit Gaza; 2) de afschrikkingskracht van Israël herstellen, die zogezegd was afgenomen door het fiasco in Libanon, de terugtrekking van Israël uit Gaza en het onvermogen om het kernprogramma van Iran een halt toe te roepen.

Maar dit zijn niet de werkelijke doelen van Operation Cast Lead. Het werkelijke doel houdt verband met de langetermijnvisie van Israël op hoe het denkt te leven met miljoenen Palestijnen in zijn midden. Dit maakt deel uit van een breder strategisch doel: het realiseren van een “Groter Israël.” In dat kader blijven de leiders van Israël vastbesloten de controle te houden over alles wat vroeger bekend stond als het Palestijnse mandaatgebied, dat zowel Gaza als de westelijke Jordaan-oever omvat. De Palestijnen zouden beperkt zelfbestuur krijgen in een handvol geïsoleerde en economisch verlamde enclaves, waaronder Gaza. Israël zou de volledige controle hebben over de omringende grenzen, over alle bewegingen tussen de enclaves, over de lucht erboven en over het water eronder.

Dit denkt men te kunnen bereiken door de Palestijnen massaal op de pijnbank te leggen, zodat ze uiteindelijk accepteren dat ze een verslagen volk zijn en dat Israël hun toekomst bepaalt. Deze strategie, die voor het eerst is uitgesproken door Ze’ev Jabotinsky in de jaren twintig van de vorige eeuw en vanaf 1948 een groot stempel op het Israëlische beleid heeft gedrukt, wordt vaak de “De IJzeren Muur” genoemd.

Wat zich in Gaza afspeelt, past perfect in deze strategie.

Laten we beginnen met de beslissing van Israël om zich terug te trekken uit de Gaza-strook in 2005. Het conventionele verhaal hierachter is dat Israël echt vrede wilde maken met de Palestijnen en dat Israël hoopte dat het vertrek uit Gaza een belangrijke stap zou zijn op weg naar de oprichting van een levensvatbare Palestijnse staat. Volgens Thomas L. Friedman in de New York Times gaf Israël de Palestijnen een kans om “daar een fatsoenlijke ministaat te bouwen, een Dubai aan de Middellandse Zee”, en zou dit, als dit inderdaad zou gebeuren, “een drastisch andere wending geven aan het Israëlische debat over het teruggeven van het grootste deel van de westelijke Jordaan-oever.”

Dit is echter pure fictie. Zelfs voordat Hamas aan de macht kwam, wilde Israël van Gaza een

openluchtgevangenis maken en de Palestijnen net zolang pijn doen tot ze aan de wensen van Israël voldeden. Dov Weisglass, destijds de belangrijkste adviseur van Ariel Sharon, zei destijds openlijk dat de terugtrekking uit Gaza was bedoeld om

het vredesproces te stoppen en niet om het te bespoedigen. Hij beschreef de terugtrekking als “de formaldehyde die nodig is om elk politiek proces met de Palestijnen te blokkeren.” Bovendien benadrukte hij dat de Palestijnen door de terugtrekking onder grote druk kwamen te staan. “Ze worden zo een hoek in gedreven waar ze liever niet zijn.”

Arnon Soffer, een vooraanstaande Israëlische demograaf die Sharon ook adviseerde, beschreef wat die druk inhield. “Als je anderhalf miljoen mensen opsluit in Gaza, wordt dat een humanitaire ramp. Die mensen worden nog grotere beesten dan ze nu al zijn, met wat hulp van de krankzinnige fundamentalistische Islam. De druk op de grenzen wordt afschuwelijk. Het wordt een vreselijke oorlog. Dus als wij willen blijven leven, zullen we moeten moorden en moorden en moorden. Elke dag, de hele dag door.”

In januari 2006, vijf maanden nadat Israël zijn kolonisten weghaalde uit Gaza, behaalde Hamas een ruime overwinning op Fatah in de Palestijnse parlementsverkiezingen. Dit kwam slecht uit voor Israëls strategie want Hamas was democratisch verkozen, goed georganiseerd, niet corrupt zoals Fatah, en niet bereid om het bestaan van Israël te accepteren. Israël reageerde door de economische druk op de Palestijnen op te voeren, maar dit werkte niet. De situatie werd juist erger in maart 2007, toen Fatah en Hamas gingen samenwerken in een nationale eenheidsregering. De status en de politieke macht van Hamas namen toe en de verdeel-en-heers-strategie van Israël ging de mist in.

Om de zaken nog erger te maken, ging de nationale eenheidsregering zich inspannen voor een langdurig bestand. De Palestijnen zouden een einde maken aan alle raketaanvallen op Israël als Israël zou stoppen met het arresteren en liquideren van Palestijnen en een eind zou maken aan de economische wurggreep door de grenzen met Gaza weer te openen.

Israël verwierp dat aanbod en begon met Amerikaanse steun aan het aanmoedigen van een burgeroorlog tussen Fatah en Hamas die het einde zou betekenen van de nationale eenheidsregering en Fatah in het zadel moest helpen. Het plan werkte averechts. Hamas verdreef Fatah uit Gaza. Vanaf dat moment was Hamas de baas op de Gaza-strook en had de wat meer meegaande Fatah-beweging de controle over de westelijke Jordaan-oever. Israël begon vervolgens de duimschroeven van de blokkade rond Gaza verder aan te draaien, zodat de Palestijnse bevolking nog verder in de knel kwam.

Hamas reageerde door door te gaan met het afvuren van raketten en granaten op Israël. Tegelijkertijd benadrukte Hamas te streven naar een langdurig bestand van misschien wel tien jaar of langer. Dit was geen nobel gebaar van Hamas: ze wilden een bestand omdat de machtsbalans zwaar in het voordeel van Israël uitsloeg. Israël had geen belangstelling voor een bestand en voerde de economische druk op Gaza alleen maar meer op. Maar tegen het einde van het voorjaar van 2008 leidde de druk van de Israëlische bevolking die onder de raketaanvallen te lijden had, ertoe dat de Israëlische regering akkoord ging met een bestand van een half jaar, met ingang van 19 juni. Die overeenkomst, die formeel ten einde kwam op 19 december, ging direct vooraf aan de huidige oorlog, die begon op 27 december.

Volgens het officiële Israëlische standpunt is Hamas schuldig aan het ondermijnen van het bestand. Hoewel dit standpunt in de Verenigde Staten voor waar wordt aangenomen, is het niet juist. De Israëlische leiders waren van het begin af aan niet blij met het bestand, en minister van defensie Ehud Barak gaf de Israëlische strijdkrachten (IDF) de opdracht om voorbereidingen te treffen voor de huidige oorlog. Dat was in juni 2008, toen er nog over het bestand werd onderhandeld. Dan Gillerman, voormalig VN-ambassadeur van Israël, heeft bovendien laten weten dat Jeruzalem al maanden voor aanvang van het conflict was begonnen aan de voorbereidingen van de propagandacampagne om de huidige oorlog te verkopen. Aan de andere kant wist Hamas het aantal raketaanvallen gedurende de eerste vijf maanden van het bestand drastisch te beperken. Er werden in totaal twee raketten op Israël afgevuurd in september en october, waarvan geen een door Hamas.

Hoe gedroeg Israël zich tijdens deze periode? Het ging door met het arresteren en liquideren van Palestijnen op de westelijke Jordaanoever, en handhaafde de blokkade waarmee Gaza langzaam werd gewurgd. Op 4 november, toen de Amerikanen hun nieuwe president kozen, viel Israël een tunnel in Gaza aan en doodde daarbij zes Palestijnen. Dit was de eerste grote schending van het bestand, en de Palestijnen, die volgens het Israëlische Intelligence and Terrorism Information Center “de nodige zorg in acht hadden genomen om het bestand te handhaven”, reageerden met een hervatting van de raketaanvallen. Weg was de relatieve kalmte waarvan sinds juni sprake was. Israël voerde de blokkade en de aanvallen in Gaza verder op en de Palestijnen schoten meer raketten af op Israël. Het is het vermelden waard dat geen enkele inwoner van Israël door Palestijnse raketten om het leven kwam tussen 4 november en het begin van de oorlog op 27 december.

Naarmate het geweld toenam, maakte Hamas duidelijk dat het niet bereid was het bestand na 19 december te verlengen. Dat mag geen verrassing heten, aangezien het toch al niet werkte zoals de bedoeling was. Toch meldde Hamas half december dat het nog steeds bereid was te onderhandelen over een langdurig bestand als daarmee een einde zou komen aan de arrestaties en liquidaties en als de blokkade zou worden opgeheven. Maar Israël, dat het bestand had gebruikt om zich voor te bereiden op een oorlog tegen Hamas, wees dit aanbod af. De bombardementen op Gaza begonnen acht dagen nadat het mislukte bestand formeel ten einde kwam.

Als Israël de raketaanvallen vanuit Gaza had willen stoppen, had het dit kunnen bereiken door een langdurig bestand met Hamas overeen te komen. En als Israël daadwerkelijk geïnteresseerd was geweest in de totstandkoming van een levensvatbare Palestijnse staat, had het kunnen samenwerken met de nationale eenheidsregering om een echt bestand te implementeren en de zienswijze van Hamas over een tweestatenoplossing te veranderen. Maar Israël heeft een andere agenda: het is vastbesloten de IJzeren Muur-strategie toe te passen en de Palestijnen in Gaza zover te krijgen dat ze hun lot aanvaarden als ongelukkige onderdanen van een Groter Israël.

Deze niets-ontziende politiek is duidelijk terug te zien in de manier waarop de oorlog in Gaza is gevoerd. Israël beweert dat de IDF zijn uiterste best doet om burgerslachtoffers te vermijden, zelfs zozeer dat Israëlische soldaten hierdoor gevaar lopen. Niet echt dus. Eén reden om deze beweringen te betwijfelen is het feit dat Israël weigert journalisten toe te laten in het oorlogsgebied: de wereld mag niet zien wat de Israëlische soldaten en bommen aanrichten in Gaza. Tegelijkertijd heeft Israël een grootschalige propagandacampagne gelanceerd om een eigen draai te geven aan de horrorverhalen die desondanks opduiken.

Dat Israël doelbewust de gehele bevolking van Gaza heeft willen straffen blijkt echter nog het beste uit de schaal waarmee dood en verderf is gezaaid in dat kleine stukje land. Israël heeft meer dan 1000 Palestijnen gedood, en meer dan 4000 Palestijnen verwond. Meer dan de helft van de slachtoffers zijn burgers, en een groot deel daarvan zijn kinderen. Het openingssalvo van de IDF op 27 december vond plaats toen de school net uitging, en een van de hoofddoelen van die dag was een grote groep afzwaaiende politiecadetten, die maar moeilijk als terroristen kunnen worden beschouwd. In wat Ehud Barak een “grootscheepse oorlog tegen Hamas” noemde, heeft Israël een universiteit, scholen, moskeeën, huizen, woonblokken, overheidskantoren en zelfs ambulances onder vuur genomen. Een hoge Israëlische militair, die alleen anoniem een verklaring wou afleggen, legde de logica achter de doelwitten van Israël als volgt uit: “Hamas heeft vele aspecten, en we proberen het complete spectrum te raken, omdat alles met elkaar verband houdt en het terrorisme tegen Israël ondersteunt.” Met andere woorden: iedereen is een terrorist en alles is een legitiem doelwit.

Israëliërs nemen meestal geen blad voor de mond en soms zeggen ze gewoon wat ze werkelijk doen. Nadat de IDF 40 Palestijnse burgers had gedood in een VN-school op 6 januari, meldde de krant Ha’aretz dat hoge officieren toegaven dat de IDF “enorme vuurkracht” gebruikte. Eén officier gaf de volgende toelichting: “Voor ons betekent voorzichtig zijn dat we agressief moeten zijn. Vanaf het moment dat we binnenvielen, hebben we gedaan alsof we in oorlog waren. Zo ontstaat op de grond enorme schade … Ik hoop dat degenen die het gebied in Gaza Stad waar wij actief zijn, zijn ontvlucht, de schok zullen beschrijven.”

Men zou kunnen accepteren dat Israël “een wrede, grootscheepse oorlog voert tegen anderhalf miljoen Palestijnse burgers,” zoals de krant Ha’aretz het in een hoofdartikel uitdrukte, en betogen dat zo uiteindelijk de gestelde oorlogsdoelen zullen worden bereikt en dat de rest van de wereld de ellende van de mensen in Gaza vlug zal zijn vergeten.

Dit is echter ijdele hoop. Om te beginnen is het onwaarschijnlijk dat Israël de raketbeschietingen gedurende een aanzienlijke periode kan stoppen tenzij Israël de grenzen van Gaza opent en stopt met het arresteren en vermoorden van Palestijnen. Israël praat over het afsnijden van de toevoer van raketten en granaten in Gaza, maar wapens blijven toch wel binnenkomen via geheime tunnels en schepen die door de zeeblokkade van Israël glippen. Het is ook onmogelijk om alle goederen te controleren die via legitieme kanalen de Gaza-strook binnenkomen.

Israël zou kunnen proberen de gehele Gaza-strook te veroveren en hermetisch af te sluiten. Daarmee zou men waarschijnlijk de raketaanvallen kunnen stoppen als Israël genoeg manschappen zou sturen. Maar de IDF zou dan vast zitten in een dure bezetting tegenover een uiterst vijandige bevolking. Uiteindelijk zouden ze moeten vertrekken, en dan zouden de raketaanvallen net zo gemakkelijk weer worden hervat. En als het Israël niet lukt de raketaanvallen blijvend te stoppen, zoals waarschijnlijk is, zal zijn afschrikkingskracht eerder afnemen dan toenemen.

En wat nog veel belangrijker is: er is weinig reden om aan te nemen dat Israël Hamas zover kan krijgen dat het zich overgeeft. De Palestijnen zullen zich heus niet schikken in een leven in een handvol woongebieden binnen een Groter Israël. Israël is al sinds 1967 bezig met het vernederen, martelen en vermoorden van Palestijnen in de bezette gebieden en het lijkt er nog steeds niet op dat de Palestijnen zich gewonnen geven. De reactie van Hamas op de gewelddadigheid van Israël lijkt eerder de stelling van Nietzsche te onderstrepen dat datgene wat je niet doodt, je sterker maakt.

Maar zelf als het onverwachte gebeurt en de Palestijnen hun verzet staken, zou Israël nog steeds verliezen omdat het dan een apartheidsstaat zou worden. Zoals premier Ehud Olmert onlangs zei, zal Israël “te maken krijgen met een strijd die doet denken aan de strijd in Zuid-Afrika” als de Palestijnen geen eigen levensvatbare staat krijgen. “Zodra dat gebeurt,” zei hij , “is de staat Israël ten dode opgeschreven.” Toch heeft Olmert niets gedaan om het groeiende aantal nederzettingen een halt toe te roepen en bij te dragen aan de oprichting van een levensvatbare Palestijnse staat. In plaats daarvan viel Olmert volledig terug op de IJzeren Muur-strategie in de omgang met de Palestijnen.

De kans is ook klein dat mensen die het Israëlisch-Palestijnse conflict volgen van waar dan ook ter wereld, snel zullen vergeten wat een enorme dreun Israël in Gaza heeft uitgedeeld. De grootschalige vernietigingen zijn niet te missen, en te veel mensen, met name in de Arabische en islamitische wereld, zijn begaan met het lot van de Palestijnen. Bovendien heeft de kijk op dit langlopende conflict in de westerse wereld in de afgelopen jaren een transformatie ondergaan. Velen van ons die ooit volledig achter Israël stonden, zien nu dat Israël de dader is en de Palestijnen het slachtoffer. De gebeurtenissen in Gaza versterken dit effect en zullen worden gezien als een schandvlek op het blazoen van Israël.

De conclusie moet zijn dat ongeacht wat er op het slagveld gebeurt, Israël de oorlog in Gaza niet kán winnen. Israël volgt, met veel steun van zijn zogenoemde vrienden in de diaspora, een strategie waarmee de langetermijntoekomst van de staat Israël op het spel wordt gezet.

bron vertaling:
bron engels origineel:

De Israëlische Invasie en het Gasveld van Gaza

Michel Chossudovsky

Global Research, January 8, 2009


Dit is een veroveringsoorlog.
In 2000 zijn er grote gasreserves ontdekt voor de kust van Gaza. Het recht op de exploitatie van olie en gas werd verleend aan British Gas (BG) en zijn partner, de in Athene gevestigde Consolidated Contractors International Company (CCC), eigendom van de Libanese families Sabbagh en Koury, in een 25 jaar durend contract met de Palestijnse Autoriteit, dat in November 1999 werd getekend.
De rechten op het gasveld werden aldus verdeeld: British Gas (60 %), CCC (30 %) en het Investeringsfonds van de Palestijnse Autoriteit (10 %). (Haaretz, october 21, 2007). In de PA-BG-CCC-overeenkomst lag besloten dat het gasveld zou worden ontwikkeld en dat er een pijplijn zou worden gebouwd. (Middle East Economic Digest, Jan 5, 2001).

De BG-concessie betreft het volledige zeegebied van Gaza, dat grenst aan verscheidene Israëlische aardgasvelden in zee. (Zie onderstaande kaarten). Daarbij moet worden opgemerkt dat 60% van de gasreserve voor de kust van Gaza en Israël behoort aan Palestina.

Van wie zijn de gasvelden?
De kwestie van de soevereiniteit over Gaza' s de gasvelden is essentieel. Krachtens de wet behoren de gasreserves tot Palestina. Door de dood van Yasser Arafat, de verkiezing van de regering Hamas en het verval van de Palestijnse Autoriteit was Israël in staat om de feitelijke controle over de aardgasreserves van Gaza te verkrijgen. British Gas heeft onderhandeld met de Israëlische overheid. Met betrekking tot de rechten van exploratie en ontwikkeling van de gasvelden werd de regering Hamas daarentegen gemeden.

Kaart 1:                                                                                           

De verkiezing van eerste minister Ariel Sharon in 2001 was een belangrijk keerpunt. De soevereiniteit van Palestina over de gasvelden in zee werd aangevochten bij het Israëlische Hooggerechtshof. Sharon verklaarde ondubbelzinnig dat: "Israël nooit gas van Palestina zou kopen" en gaf daarmee te kennen dat de gasreserves voor de kust van Gaza van Israël zijn. In 2003 sprak Ariel Sharon zijn veto uit over de aanvankelijke overeenkomst, die British Gas zou toestaan om Israël te voorzien van aardgas uit de gasbel van Gaza. (The Independent, 19 augustus 2003). De verkiezingsoverwinning van Hamas in 2006 leidde er toe dat de macht van de Palestijnse Autoriteit werd beperkt tot de Westelijk Jordaanoever, waar Mahmoud Abbas bij volmacht regeert.

Kaart 2:
In 2006 stond British Gas "op het punt om een overeenkomst te tekenen om het gas naar Egypte te pompen" (Times, 23 mei, 2007). Volgens rapporten kwam de Britse eerste minister Tony Blair namens Israël tussenbeide en maakte de overeenkomst met Egypte ongedaan. Het jaar daarop, in mei 2007, nam het Israëlische Kabinet een voorstel aan van eerste minister Ehud Olmert om gas van de Palestijnse Autoriteit te kopen; het contract had een waarde van $ 4 biljoen, met een winst van ongeveer $ 2 biljoen, waarvan één biljoen zou gaan naar de Palestijnen. [voor de goede orde: 1 biljoen is 1000 miljard (LvdB)]

Tel Aviv was echter niet van plan om de opbrengst met Palestina te delen. Een Israëlisch team van onderhandelaars moest van het Israëlische Kabinet British Gas onder druk zetten om zowel de regering Hamas als de Palestijnse Autoriteit te passeren.
"Het Israëlische Ministerie van Defensie wil dat de Palestijnen worden betaald in goederen en diensten en dringt er op aan dat er geen geld gaat naar de Hamas-regering" (Times, 23 mei 2007)

Het voornaamste doel was het ontbinden van het contract dat in 1999 tussen BG en de Palestijnse Autoriteit onder Yasser Arafat was getekend.

De overeenkomst faalde. De onderhandelingen werden opgeschort: "Het hoofd van de Mossad, Meir Dagan, verzette zich om veiligheidsredenen tegen de transactie, omdat een deel van de opbrengst naar de "de terreur" zou gaan." (Bron: Knesset-lid Gilad Erdan tot de Knesset, in antwoord op: "Het voornemen van eerste minister Ehud Olmert om gas van de Palestijnen te kopen, waarbij het geld Hamas ten goede komt. 1 maart 2006, geciteerd in: Lt. Gen. (ret.) Moshe Yaalon: Bedreigt de Voorgenomen Aankoop van British Gas uit Gaza's Kustwateren de Nationale Veiligheid van Israël? (Jerusalem Centre of Public Affairs, october 2007)

Het was de bedoeling van Israël om te verhinderen dat er royalties zouden worden betaald aan de Palestijnen. In December 2007 trok BG zich terug uit de onderhandelingen met Israël en in Januari 2008 sloten zij hun bureau in Israël. (British Gas - website).

Het Plan van de Invasie op de Tekentafel

Het invasieplan van de Gazastrook, "Operatie Gegoten Lood" geheten ("Operation Cast Lead"), is ontworpen in juni 2008, aldus Israëlische militaire bronnen:
"Bronnen bij Defensie zeiden dat minister Ehud Barak van de Defensie de Israëlische Strijdkrachten meer dan zes maanden geleden [in juni of nog eerder] heeft opgedragen voorbereidingen te treffen voor de operatie, op hetzelfde moment dat Israël met Hamas onderhandelde over een staakt-het-vuren." (Barak Ravid, Operation "Cast Lead": Israeli Air Force strike followed months of planning, Haaretz, 27 december 2008).

In nota bene dezelfde maand zocht de Israëlische overheid contact met British Gas, met het oog op de hervatting van essentiële onderhandelingen betreffende de aankoop van Gaza's aardgas: "De directeur-generaal van het Ministerie van Financiën, Yarom Ariav, en de directeur-generaal van het Ministerie van de Nationale Infrastructuur, Hezi Kugler, informeerden BG gezamenlijk over de wens van Israël om de besprekingen te hervatten. De bronnen voegden daaraan toe dat BG nog niet officieel op het verzoek van Israël had geantwoord, maar de dat medewerkers van het bedrijf waarschijnlijk binnen enige weken naar Israël zouden komen om besprekingen met overheidsfunctionarissen te voeren." (Globes online - Israel's Business Arena, June 23, 2008)

Het besluit om de onderhandelingen met British Gas te bespoedigen viel in de tijd samen met de planning van de invasie van Gaza, waarmee men in juni begon. Het schijnt dat Israël graag voorafgaand aan de invasie met BG een akkoord wilde bereiken, dat reeds in een vergevorderd stadium van voorbereiding was. Bovendien werden deze onderhandelingen met British Gas gevoerd door de overheid van Ehud Olmert, die op de hoogte was van het feit dat er een militaire invasie op de tekentafel lag en dat Israël een nieuwe politiek-territoriale regeling voor de Gaza-strook overwoog. In feite gingen de onderhandelingen tussen British Gas en Israëlische functionarissen nog door tot in october 2008, 2 tot 3 maanden vóór de aanvang van de bombardementen op 27 December.

In November 2008 droegen het Israëlische Ministerie van Financiën en het Ministerie van Nationale Infrastructuur het Elektriciteitsbedrijf van Israël (CEI) op, om onderhandelingen te beginnen met British Gas over de aankoop van aardgas van BG's concessie in de zee van Gaza. (Globes, 13 november 2008)

"De directeur-generaal van het Ministerie van Financiën, Yarom Ariav, en de directeur -generaal van het Ministerie van Nationale Infrastructuur, Hezi Kugler, schreven onlangs aan de directeur van het CEI, Amos Lasker, om hem in te lichten over het besluit van de regering om de voortzetting van onderhandelingen toe te staan, overeenkomstig het kadervoorstel dat eerder dit jaar was goedgekeurd. De raad van commissarissen van het CEI, met als voorzitter Moti Friedman, heeft enige weken geleden de uitgangspunten van het kadervoorstel goedgekeurd. De besprekingen met BG zullen beginnen, zodra de raad van commissarissen de vrijstelling van een aanbieder goedkeurt." (Globes, 13 november 2008)

Gaza en de Geo-politiek van Energie

De militaire bezetting van Gaza is bedoeld om de soevereiniteit van de gasvelden over te brengen naar Israël, waarmee het internationale recht wordt geschonden. Wat kunnen wij na afloop van de invasie verwachten?
Wat is Israël van plan met de aardgasreserves van Palestina?
Een nieuwe territoriale regeling, inclusief het stationeren van Israëlische en/of "vredes-" troepen?
De militarisering van de volledige kustlijn van Gaza, wat voor Israël van strategisch belang zou zijn?
De openlijke inbeslagneming van de Palestijnse gasvelden en het eenzijdig uitroepen van de Israëlische soevereiniteit over Gaza's maritieme gebieden?
Als dit zou gebeuren, dan zouden de gasvelden van Gaza worden geïntegreerd in de Israëlische offshore-installaties, die grenzen aan die van de Gazastrook. (Zie hierboven kaart 1).

Deze verschillende offshore-installaties zijn ook aangesloten op de Israëlische corridor van energietransport, die loopt van de haven van Eilat, een terminal van de oliepijpleiding aan de Rode Zee, naar de terminal van de oliepijpleiding in Ashkelon, en noordelijker naar Haifa, om ten slotte aan te sluiten op een geplande Israëlisch-Turkse pijpleiding bij de Turkse haven Ceyhan.
Ceyhan is de terminal van de Baku – Tblisi - Ceyhan trans-Kaspische pijpleiding. "Volgens de planning moet de B-T-C- pijpleiding worden verbonden met de Trans-Israël pijpleiding van Eilat-Ashkelon, die in Israël ook bekend staat als Israëls Tipline." (Zie: Michel Chossudovsky, ‘The War on Lebanon and the Battle for Oil’, Global Research, 23 juli 2006)

bron engels origineel:
bron nederlandse vertaling:

Can the Jewish People Survive Without an Enemy?

By Tony Karon
January 1, 2009

source: TIME,8599,1869325,00.html?xid=feed-cnn-world

Avrum Burg is the scion of one of Israel's founding families — his father was the deputy speaker of the first Knesset, and Burg himself later became speaker of the legislature, and a member of Israel's cabinet. His position at the heart of the Israeli establishment makes all the more remarkable his critique of the Jewish State, which he claims has lost its sense of moral purpose. In his new book The Holocaust Is Over: We Must Rise from Its Ashes (Palgrave/MacMillan), he argues that an obsession with an exaggerated sense of threats to Jewish survival cultivated by Israel and its most fervent backers actually impedes the realization of Judaism's higher goals. He discussed his ideas with's Tony Karon. 

TIME: You argue that the Jewish people are in a state of crisis, partly because of the extent to which the Holocaust dominates contemporary Jewish identity. Can you explain? 

Burg: I, like many others, believe that a day will come very soon when we will live in peace with our neighbors, and then, for the first time in our history, the vast majority of the Jewish people will be living without an immediate threat to their lives. Peaceful Israel and a secure Diaspora, all of us living the democratic hemisphere. And then the question facing our generation will be, can the Jewish people survive without an external enemy? Give me war, give me pogrom, give me disaster, and I know what to do; give me peace and tranquility, and I'm lost. The Holocaust was a hellish horror, but we often use it as an excuse to avoid looking around seeing how, existentially, 60 years later, in a miraculous way, are living in a much better situation. 

In your book, you raise the question of the purpose of Jewish survival over thousands of years, insisting that Jews have not simply survived for the sake of survival. What is this higher purpose? 

Both my parents were survivors — my father ran away from Berlin in September 1939; my mum survived the 1929 massacre in Hebron. So, my family knows something about trauma. Still, my siblings and I were brought up in a trauma-free atmosphere. We were brought up to believe that the Jewish people did not continue in order to continue, or survive in order to survive. A cat can survive — so it's a circumcised cat, so what? It's not about survival; survival for what?

Look at the Exodus: After 400 years of very aggressive oppression and enslavement, all of a sudden the outcry was "Let my people go," and that continues to resonate against slavery everywhere to this day. Then we come to the Sinai covenant, which is a key moment not just for Jewish theology, but for Christian belief as well: The Ten Commandments is the first human-to-human constitution, setting out the relations among humans on the basis of laws. And then you come to the Prophets, and its amazing that they're calling so clearly for a just society. And then, in the Middle Ages, you listen to Maimonides say he's waiting for redemption of the world without oppression between nations. So, in the Jewish story over so many centuries, there has always been a higher cause, not just for the Jews, but for all of humanity. 

Even in the Holocaust, the lesson is "Never Again." But this doesn't mean just never again can genocide be allowed to happen to the Jews, but never again can genocide be allowed to happen to any human being. So, the Holocaust is not just mine; it belongs to all of humanity. 

You suggest that there's been a turning inward from the universal purpose and meaning of the Jewish experience...

Both the internal and the external hemispheres of the Jewish experience are essential. I cannot envisage my Judaism without the input I got from the external world, be it philosophy, aesthetics, even democracy, which was introduced to the Jews in the last 200 years because of our interface with the the world. On the other hand, I can't imagine my Western civilization and Western culture without the Jewish input, without Jesus Christ, who was born, was crucified and passed away as a Mishnaic rabbinical Jew. I cannot image Christian Europe opening up to modernity without a Maimonides  reintroducing Greek philosophy. I cannot imagine modern times without a Spinoza, and Mendelson. I cannot imagine the 20th century without Marx and Freud. So, this conversation between Jews and the world is not just a conversation of pogroms and slaughter and Holocaust; it's also a couple of thousand years of a conversation that enriched me and enriched them, and I don't want to give that up. 

Your book argues that the centrality of the Holocaust in Israeli identity is dysfunctional... 

The Holocaust is a very real trauma for many people in Israel, and nobody can argue with that. But ... when I hear someone like Benjamin Netanyahu, who is a very intelligent person, say of [Iran's President Mahmoud] Ahmadinejad, "It's 1938 all over again," I say, is it?! Is this the reality? Did we have such an omnipotent army in 1938? Did we have an independent state in 1938? Did we have the unequivocal support in 1938 of all the important superpowers in the world? No, we did not. And when you compare Ahmadinejad to Hitler, don't you diminish Hitler's significance? 

The sad thing is that whenever a head of state begins a visit to Israel, he doesn't go to a university or to the high-tech sector or the beautiful cultural places we have in Israel; first you should get molded into the Israeli reality at [the Holocaust memorial] Yad Vashem. And I do not think that Yad Vashem should be the showcase or the gateway through which everybody should first encounter Israel. Part of the program, yes; but the starting point? This is not the way to baptize people into an encounter with Judaism. 

You argue that the purpose of the Yad Vashem visit is to silence criticism... 

It's an emotional blackmail that says to people, this is what we have experienced, so shut up and help us... When the sages created the national holiday of Tisha Be'av, they made it the single day on which 
we commemorate all the traumas of our history, from the destruction of the first temple to the Spanish expulsion. These events did not all happen on this exact date; the founders of Jewish civilization 
confined the memory of the traumas of our history to one day, to allow us the rest of the year to get on with being Jewish, rather than letting sorrow take over our entire existence... 

Look where we were 100 years ago and look where we are today — no other people made this transformation. Imagine we did not keep the shadow of the trauma looming over ourselves daily, what could we have been? How come 25% of the Nobel laureates in certain fields are of Jewish origins, and 10% of the arms deals around the world are done by Israelis? Why is my brother or sister in America a great poet or composer or physician whose achievements raise up all of humanity, and I who live here on my sword became a world expert on arms and swords? Is that really my mission, or is that an outcome of the black water with which I water my flowers? To make our contribution to humanity, we have to free ourselves of the obsession with the trauma. 

Many Jews, in Israel and in America, see Israel as surrounded by deadly threats, and would see the benign and peaceful world you describe as a dangerous fantasy. What do you say to your critics? 

I have very low expectations of new thinking and insight emerging from the mainstream Israeli and Jewish establishment. Their role is to maintain the status quo. Israel is bereft of forward thinking. We are experts at managing the crisis rather than finding alternatives to the crisis. In Israel you have many tanks, but not many think tanks. One of the reasons I left the Israeli politics was my growing feeling that Israel became a very efficient kingdom, but with no prophecy. Where is it going? 

My idea of Judaism can be represented through a classic Talmudic dilemma: You are walking along by the river and there are two people drowning. One is Rabbi [Meir] Kahane, and the other is the Dalai Lama. You can only save one of them. For whom will you jump? If you jump for Rabbi Kahane because genetically he's Jewish, you belong to a different camp than mine, because I would jump for the Dalai Lama. As much as he's not genetically Jewish, he's my Jewish brother when it comes to my value system. That's the difference between me and the Jewish establishment in Israel and America. 

But how can this new thinking you're advocating help Israel solve its security problems? 

Many people say to me, "What about Gaza? Don't have so much compassion for them, don't tell the Israelis to be nice there, tell [the Palestinians] to be nice there. And I say Gaza is a nightmare, and it's a stain on my conscience. And I'm very troubled by the attitude of Israelis against Israeli Arabs. It's a shame. It's a black hole in my democracy. But I say sometimes that I'm too close to the reality; I don't have the perspective; I don't have the bigger picture. But if enough of my kids and enough of my youth will go to volunteer, be it in Darfur or be it Rwanda, or be it in the squatter camps of South Africa, they will sharpen their sensitivities. And they will come back and say, listen, if we can do so much good out there, let's do something over here. And I see my own kids, when they come back from India and from Latin America, how changed they are as people. I see my son, after one and a half years in Latin American. He came home, and five days later, was called for 30 days "miluim" service [with his military unit] in the West Bank. And he was sitting in the worst junction in the West Bank. And he says, "When I look around me 360 degrees, nobody loves me. Settlers, Kahanes, rabbis, mullahs, Hamas, Palestinians, you name it — they all hate me. And he told me, "Here I was sitting on a corner one day; it was my break time, and I was drinking coffee with a friend of mine, and out of the valley climbed an old Arab. He was very bent forward and frail, and walked slowly to us and said 'Here is my ID.' And we told him, you don't have to give us your ID; we didn't ask for it. And he said 'No, here it is, I want you to look at it. Look at it, I'm okay, I'm kosher, I'm kosher.' I checked it and let him pass, and then I began crying and crying." 

So, I asked my son, why did you cry, what happened? And he said, "You don't understand that for a year and a half, I was in Latin America, going to small villages and sitting with this kind of man, listening to their oral tradition, to the beauty of their history, to the wisdom of their culture. And they shared it with me. And now here I am, the policeman, here I am the bad guy, here I am the occupier. And I can't talk to this man. You know how much he could tell me under different circumstances?" And I say, that's an example for me.

Zeina Ashrawi Hutchison          

Denied the Right to go Home

June 21, 2008

I am Palestinian – born and raised – and my Palestinian roots go back centuries. No one can change that even if they tell me that Jerusalem , my birth place, is not Palestine , even if they tell me that Palestine doesn't exist, even if they take away all my papers and deny me entry to my own home, even if they humiliate me and take away my rights. I AM PALESTINIAN.

Name: Zeina Emile Sam'an Ashrawi; Date of Birth: July 30, 1981; Ethnicity: Arab. This is what was written on my Jerusalem ID card. An ID card to a Palestinian is much more than just a piece of paper; it is my only legal documented relationship to Palestine . Born in Jerusalem , I was given a Jerusalem ID card (the blue ID), an Israeli Travel Document and a Jordanian Passport stamped Palestinian (I have no legal rights in Jordan ). I do not have an Israeli Passport, a Palestinian Passport or an American Passport. Here is my story:

I came to the United States as a 17 year old to finish high school in Pennsylvania and went on to college and graduate school and subsequently got married and we are currently living in Northern Virginia. I have gone home every year at least once to see my parents, my family and my friends and to renew my Travel Document as I was only able to extend its validity once a year from Washington DC . My father and I would stand in line at the Israeli Ministry of Interior in Jerusalem, along with many other Palestinians, from 4:30 in the morning to try our luck at making it through the revolving metal doors of the Ministry before noon – when the Ministry closed its doors - to try and renew the Travel Document. We did that year after year. As a people living under an occupation, being faced with constant humiliation by an occupier was the norm but we did what we had to do to insure our identity was not stolen from us.

In August of 2007 I went to the Israeli Embassy in Washington DC to try and extend my travel document and get the usual "Returning Resident" VISA that the Israelis issue to Palestinians holding an Israeli Travel Document. After watching a few Americans and others being told that their visas would be ready in a couple of weeks my turn came. I walked up to the bulletproof glass window shielding the lady working behind it and under a massive picture of the Dome of the Rock and the Walls of Jerusalem that hangs on the wall in the Israeli consulate, I handed her my papers through a little slot at the bottom of the window.

"Shalom" she said with a smile. "Hi" I responded, apprehensive and scared. As soon as she saw my Travel Document her demeanor immediately changed. The smile was no longer there and there was very little small talk between us, as usual. After sifting through the paperwork I gave her she said: "where is your American Passport?" I explained to her that I did not have one and that my only Travel Document is the one she has in her hands. She was quiet for a few seconds and then said: "you don't have an American Passport?" suspicious that I was hiding information from her. "No!" I said. She was quiet for a little longer and then said: "Well, I am not sure we'll be able to extend your Travel Document." I felt the blood rushing to my head as this is my only means to get home! I asked her what she meant by that and she went on to tell me that since I had been living in the US and because I had a Green Card they would not extend my Travel Document. After taking a deep breath to try and control my temper I explained to her that a Green Card is not a Passport and I cannot use it to travel outside the US . My voice was shaky and I was getting more and more upset (and a mini shouting match ensued) so I asked her to explain to me what I needed to do. She told me to leave my paperwork and we would see what happens.

A couple of weeks later I received a phone call from the lady telling me that she was able to extended my Travel Document but I would no longer be getting the "Returning Resident" VISA. Instead, I was given a 3 month tourist VISA. Initially I was happy to hear that the Travel Document was extended but then I realized that she said "tourist VISA". Why am I getting a tourist VISA to go home? Not wanting to argue with her about the 3 month VISA at the time so as not to jeopardize the extension of my Travel Document, I simply put that bit of information on the back burner and went on to explain to her that I wasn't going home in the next 3 months. She instructed me to come back and apply for another VISA when I did intend on going. She didn't add much and just told me that it was ready for pick-up. So I went to the Embassy and got my Travel Document and the tourist VISA that was stamped in it.

My husband, my son and I were planning on going home to Palestine this summer. So a month before we were set to leave (July 8, 2008) I went to the Israeli Embassy in Washington DC , papers in hand, to ask for a VISA to go home. I, again, stood in line and watched others get VISAs to go to my home. When my turn came I walked up to the window; "Shalom" she said with a smile on her face, "Hi" I replied. I slipped the paperwork in the little slot under the bulletproof glass and waited for the usual reaction. I told her that I needed a returning resident VISA to go home. She took the paperwork and I gave her a check for the amount she requested and left the Embassy without incident.

A few days ago I got a phone call from Dina at the Israeli Embassy telling me that she needed the expiration date of my Jordanian Passport and my Green Card. I had given them all the paperwork they needed time and time again and I thought it was a good way on their part to waste time so that I didn't get my VISA in time. Regardless, I called over and over again only to get their voice mail. I left a message with the information they needed but kept called every 10 minutes hoping to speak to someone to make sure that they received the information in an effort to expedite the tedious process. I finally got a hold of someone. I told her that I wanted to make sure they received the information I left on their voice mail and that I wanted to make sure that my paperwork was in order. She said, after consulting with someone in the background (I assume it was Dina), that I needed to fax copies of both my Jordanian Passport and my Green Card and that giving them the information over the phone wasn't acceptable. So I immediately made copies and faxed them to Dina.

A few hours later my cell phone rang. "Zeina?" she said. "Yes" I replied, knowing exactly who it was and immediately asked her if she received the fax I sent. She said: "ehhh, I was not looking at your file when you called earlier but your Visa was denied and your ID and Travel Document are no longer valid." "Excuse me?" I said in disbelief. "Sorry, I cannot give you a visa and your ID and Travel Document are no longer valid. This decision came from Israel not from me."

I cannot describe the feeling I got in the pit of my stomach. "Why?" I asked and Dina went on to tell me that it was because I had a Green Card. I tried to reason with Dina and to explain to her that they could not do that as this is my only means of travel home and that I wanted to see my parents, but to no avail. Dina held her ground and told me that I wouldn't be given the VISA and then said: "Let the Americans give you a Travel Document".

I have always been a strong person and not one to show weakness but at that moment I lost all control and started crying while Dina was on the other end of the line holding my only legal documents linking me to my home. I began to plead with her to try and get the VISA and not revoke my documents; "put yourself in my shoes, what would you do? You want to go see your family and someone is telling you that you can't! What would you do? Forget that you're Israeli and that I'm Palestinian and think about this for a minute!" "Sorry" she said,"I know but I can't do anything, the decision came from Israel ". I tried to explain to her over and over again that I could not travel without my Travel Document and that they could not do that – knowing that they could, and they had!

This has been happening to many Palestinians who have a Jerusalem ID card. The Israeli government has been practicing and perfecting the art of ethnic cleansing since 1948 right under the nose of the world and no one has the power or the guts to do anything about it. Where else in the world does one have to beg to go to one's own home? Where else in the world does one have to give up their identity for the sole reason of living somewhere else for a period of time? Imagine if an American living in Spain for a few years wanted to go home only to be told by the American government that their American Passport was revoked and that they wouldn't be able to come back!

If I were a Jew living anywhere around the world and had no ties to the area and had never set foot there, I would have the right to go any time I wanted and get an Israeli Passport. In fact, the Israelis encourage that. I however, am not Jewish but I was born and raised there, my parents, family and friends still live there and I cannot go back! I am neither a criminal nor a threat to one of the most power countries in the world, yet I am alienated and expelled from my own home.

As it stands right now, I will be unable to go home – I am one of many.
27 september 2007

IN MEMORIAM: Haider Abdel Shafi


De laatste keer dat ik Haider Abdel Shafi in Gaza bezocht, zei de taxichauffeur tegen me: “dr. Haider, he clean”.
Hij is overleden, achtentachtig jaar oud. Een groot man. In het jiddisch zou je zeggen: een Mensch.

Ik heb veel herinneringen aan hem. Een zachtaardige, beminnelijke man, die met zijn zachte stem de meest harde dingen kon zeggen. Glasharde. Hij werd in Gaza gezien als een Palestijn van formaat, altijd onafhankelijk, een man die het durfde kritiek te hebben, ook op Arafat. Als je hem vroeg: waarom ga je niet in de politiek, waarom volg je Arafat niet op, zei hij: daar ben ik te oud voor.

Abdel Shafi was eens de aanvoerder van de onderhandelingsploeg in Madrid. Daar hoorde hij pas dat Arafat achter zijn rug om bezig was geweest met de geheime onderhandelingen in Oslo. De grootste fout, zei Abdel Shafi, was dat Arafat zijn handtekening zette onder een contract zonder tijdschema en zonder vastgesteld doel. Wat Arafat deed is nooit werkelijk gewaardeerd als wat het was: een grote historische concessie. Namens het Palestijnse volk erkende hij Israel, en nam afstand van driekwart van het oorspronkelijke mandaatsgebied Palestina. Naief verwachtende dat Israel nu van hun kant aan het werk zouden gaan om een Palestijnse staat te erkennen op de overgebleven 22%: de Westoever en de Gazastrook. In plaats daarvan is de bezetting, en is de nederzettingenbouw geen moment gestopt. Arafat, en de Palestijnen, werden bedrogen. Die handtekening had Arafat nooit mogen zetten, zei Abdel Shafi.

(Haider Abdel Shafi, bij de wake van Vrouwen in het Zwart in Amsterdam)

Ik heb nog meer herinneringen aan hem. We waren bij hem thuis, in zijn voor Gazaanse begrippen mooie en voor onze begrippen bescheiden huis, met honden, altijd kleinkinderen over de vloer, vaak buitenlandse gasten, we dronken een fles whisky op, die door een van de buitenlanders voor hem was meegenomen, Joes, Eelco en ik. Eens hadden we het over onze zorg, dat de kinderen van Gaza joden alleen nog kenden als kolonisten of als soldaten, en dat ze geen onderscheid meer kennen tussen joden en Israeli’s. Hij vertelde me hoe hij als jongen in Hebron kwam, lang voor 1948. Zijn vader was een hoge geestelijke die het toezicht op de Ibrahimimoskee deelde met de opperrabbijn van Hebron, of Khalil, zoals de Palestijnen het noemde. En hij speelde met het dochtertje van de opperrabbijn, en was een beetje verliefd op haar. In 1929 sloeg een van de eerste Palestijnse opstanden tegen de zionisten die land opkochten en de Palestijnse landarbeiders ontsloegen over naar Hebron, en ook de daar wonende oude joodse gemeenschap was in gevaar. Veel Palestijnse families lieten joodse inwoners bij hen onderduiken. Maar de rabbijn weigerde: alle kinderen van Hebron zijn mijn kinderen, zei hij. Hij werd vermoord. Toen Abdel Shafi dat vertelde rolden de tranen over zijn wangen.

Een andere kant van Abdel Shafi zag ik pas toen ik eens bij een feestje op zijn dakterras in Gaza was. Veel buitenlanders, leraren van de Amerikaanse school, de directeur van de UNRWA: Karen Abu Zayd, veel vooraanstaande Palestijnen. Abdel Shafi hoorde bij de elite van Gaza, als telg van een voorname familie. Wij zouden dat adel noemen. We kwamen te spreken over de vluchtelingenpopulatie in Gaza, driekwart van de bevolking. En toen viel het me op dat er niemand te gast was van de vluchtelingen. En begreep ik opeens die onzichtbare scheidslijn tussen de Gazaanze autochtonen, en de ‘allochtonen’, de families die rondom 1948 naar Gaza waren gevlucht, en ook waren er al twee, drie generaties daar geboren, toch allochtoon bleven. En ik begreep ook de reserve van mijn vrienden, allemaal vluchteling, als we het over Abdel Shafi hadden. Ze spraken over hem met respect. Maar nooit met dezelfde kritische liefde als over Abu Ammar. De vader van de natie.


(Abdel Shafi tijdens een conferentie in Gaza. De vrouw naast hem is de Israelische Ruchama Marton, van Phycisians for Human Rights. In de tijd dat Israeli’s nog toestemming konden krijgen om Gaza binnen te gaan.)

Abdel Shafi was wijs. Maar hij heeft niet altijd gelijk gekregen. In het eerste interview dat ik met hem maakte (hieronder) zei hij nog dat Hamas in Gaza nooit meer dan 30% aanhang zou krijgen. “Daar zijn wij Palestijnen veel te ongelovig voor”.

Ik was zeer vereerd toen hij in Amsterdam, in 1995, het eerste exemplaar van mijn eerste boek over Palestina, Dagen in Gaza, in ontvangst wilde nemen. En wat een compliment gaf hij me. Van al zijn buitenlandse vrienden, joods en niet-joods, wist hij wat je te wachten stond als je je openlijk engageerde met de Palestijnen, zoals ik met dat boek voor het eerst deed. Hij zei: “this is an act of courage and moral integrity”.

Het moet hem vreselijk aan het hart hebben gegaan, de gevechten tussen Fatah en Hamas, de steeds verder voortschrijdende bezetting van Gaza. Ook als vooraanstaande Palestijn, als oude heer, kreeg hij dezelfde rottige behandeling van de Israelische autoriteiten als elke andere Palestijn. Ik weet dat de Nederlandse Vertegenwoordiging uit Ramallah hem soms in de dienstauto mee de grens over nam, als hij een visum had voor het buitenland en Gaza uit mocht, omdat hij anders de lange gang door had moeten lopen, en uren had moeten staan wachten. Deze zomer mocht hij Gaza niet meer in, nadat hij een zoon in het buitenland had bezocht, en moest weken wachten in Cairo voor hij toestemming kreeg om weer naar huis te gaan. Hij heeft aan den lijve ervaren hoe de situatie in Gaza elk jaar slechter werd. En hoe, ondanks zijn diplomatieke werk, zijn contacten met het buitenland, zijn speeches daar, de wereld in feite toekijkt hoe Gaza verpaupert en verhongert, en niets doet.

Ik moest denken aan de grootvader van Ramadan, de mukhtar van Kowkaba, een oude man die zijn hele leven dacht, ach, de kruisvaarders zijn ook ooit weer vertrokken, en dan gaan wij weer terug naar Kowkaba. Een dorp dat niet meer bestaat. Het laatste jaar van zijn leven zei hij niets meer, en elke dag huilde hij.

De laatste keer dat ik me zag, bij hem thuis, vond ik hem broos. Iets van die oude kracht was weg, en zijn scherpe geest. Ik denk dat Haider Abdel Shafi ook verdrietig is gestorven. En ook al was hij niet zo gelovig: God hebbe zijn ziel en geve hem vrede.

Meer over Abdel Shafi. Hier en hier.



New Palestine Party:
Visit of Menachem Begin
and Aims of Political Movement Discussed

Among the most disturbing political phenomena of our times is the emergence in the newly created state of Israel of the “Freedom Party” (Tnuat Haherut), a political party closely akin in its organization, methods, political philosophy and social appeal to the Nazi and Fascist parties. It was formed out of the membership and following of the former Irgun Zvai Leumi, a terrorist, right-wing, chauvinist organization in Palestine.
The current visit of Menachem Begin, leader of this party, to the United States is obviously calculated to give the impression of American support for his party in the coming Israeli elections, and to cement political ties with conservative Zionist elements in the United States. Several Americans of national repute have lent their names to welcome his visit. It is inconceivable that those who oppose fascism throughout the world, if correctly informed as to Mr. Begin’s political record and perspectives, could add their names and support to the movement he represents.

Before irreparable damage is done by way of financial contributions, public manifestations in Begin’s behalf, and the creation in Palestine of the impression that a large segment of America supports Fascist elements in Israel, the American public must be informed as to the record and objectives of Mr. Begin and his movement.
The public avowals of Begin’s party are no guide whatever to its actual character. Today they speak of freedom, democracy and anti-imperialism, whereas until recently they openly preached the doctrine of the Fascist state. It is in its actions that the terrorist party betrays its real character; from its past actions we can judge what it may be expected to do in the future.


Attack on Arab Village

A shocking example was their behavior in the Arab village of Deir Yassin. This village, off the main roads and surrounded by Jewish lands, had taken no part in the war, and had even fought off Arab bands who wanted to use the village as their base. On April 9 (THE NEW YORK TIMES), terrorist bands attacked this peaceful village, which was not a military objective in the fighting, killed most of its inhabitants — 240 men, women, and children — and kept a few of them alive to parade as captives through the streets of Jerusalem. Most of the Jewish community was horrified at the deed, and the Jewish Agency sent a telegram of apology to King Abdullah of Trans-Jordan. But the terrorists, far from being ashamed of their act, were proud of this massacre, publicized it widely, and invited all the foreign correspondents present in the country to view the heaped corpses and the general havoc at Deir Yassin.
The Deir Yassin incident exemplifies the character and actions of the Freedom Party.

Within the Jewish community they have preached an admixture of ultranationalism, religious mysticism, and racial superiority. Like other Fascist parties they have been used to break strikes, and have themselves pressed for the destruction of free trade unions. In their stead they have proposed corporate unions on the Italian Fascist model.

During the last years of sporadic anti-British violence, the IZL and Stern groups inaugurated a reign of terror in the Palestine Jewish community. Teachers were beaten up for speaking against them, adults were shot for not letting their children join them. By gangster methods, beatings, window-smashing, and wide-spread robberies, the terrorists intimidated the population and exacted a heavy tribute.

The people of the Freedom Party have had no part in the constructive achievements in Palestine. They have reclaimed no land, built no settlements, and only detracted from the Jewish defense activity. Their much-publicized immigration endeavors were minute, and devoted mainly to bringing in Fascist compatriots.


Discrepancies Seen

The discrepancies between the bold claims now being made by Begin and his party, and their record of past performance in Palestine bear the imprint of no ordinary political party. This is the unmistakable stamp of a Fascist party for whom terrorism (against Jews, Arabs, and British alike), and misrepresentation are means, and a “Leader State” is the goal.

In the light of the foregoing considerations, it is imperative that the truth about Mr. Begin and his movement be made known in this country. It is all the more tragic that the top leadership of American Zionism has refused to campaign against Begin’s efforts,  or even to expose to its own constituents the dangers to Israel from support to Begin.

The undersigned therefore take this means of publicly presenting a few salient facts concerning Begin and his party; and of urging all concerned not to support this latest manifestation of fascism.

Isidore Abramowitz
Hannah Arendt
Abraham Brick
Rabbi Jessurun Cardozo
Albert Einstein
Herman Eisen, M.D.
Hayim Fineman
M. Gallen, M.D.
H.H. Harris
Zelig S. Harris
Sidney Hook
Fred Karush
Bruria Kaufman
Irma L. Lindheim
Nachman Majsel
Seymour Melman
Myer D. Mendelson, M.D.
Harry M. Orlinsky
Samuel Pitlick
Fritz Rohrlich
Louis P. Rocker
Ruth Sager
Itzhak Sankowsky
I.J. Schoenberg
Samuel Shuman
M. Znger
Irma Wolpe
Stefan Wolpe.
New York, Dec. 2, 1948

This letter was recirculated when Menachem Begin was elected as Prime Minister in 1977 and because of Begin’s fascist past, it was necessary for the American Jewish lobby to come up with a new reason for maintaining US support for Israel. According to the late General Matti Peled, this was what gave birth to the myth of Israel serving the US as a “strategic asset.” –[Jeffrey Blankfort]

Here a link to the original.


Bespreking van het bezoek van
Menachem Begin,

zijn nieuwe Palestijnse partij
en de bedoelingen van de politieke beweging

Een van de meest zorgwekkende politieke fenomenen van deze tijd is de opkomst in de recentelijk gestichte staat Israel van de “Vrijheidspartij” (Tnuat Haherut), een politieke partij die in haar organisatie, methoden, politieke filosofie en sociale aantrekkingskracht nauw verwant is aan de partijen van het nazisme en fascisme. Ze ontstond uit de leden en volgelingen van de voormalige Irgun Zvai Leumi, een terroristische, rechtse, chauvinistische organisatie in Palestina.

Het huidige bezoek van de leider van deze partij - Menachem Begin - aan de Verenigde Naties heeft duidelijk als doel om de indruk te geven dat er Amerikaanse steun is voor zijn partij bij de komende Israelische verkiezingen en om politieke banden te smeden met conservatieve zionistische elementen in de Verenigde Staten. Verschillende Amerikanen van nationaal aanzien hebben hun namen verbonden aan zijn bezoek. Het is onvoorstelbaar dat zij die overal in de wereld stelling nemen tegen het fascisme - indien op de hoogte van de heer Begins politieke staat van dienst en toekomstplannen -, hun naam en steun zouden geven aan de beweging die hij vertegenwoordigt.

Voordat er onherstelbare schade wordt aangericht door financiële bijdragen, publieke steunbetuigingen voor Begin en het scheppen van een beeld in Palestina als zou een groot deel van Amerika fascistische elementen in Israel steunen, moet het Amerikaanse publiek geïnformeerd worden over de reputatie en doelstellingen van de heer Begin en diens beweging.
De publieke belijdenissen van Begins partij geven een zeer inaccuraat beeld van haar eigenlijke karakter. Vandaag spreken ze over vrijheid, democratie en anti-imperialisme, terwijl ze tot voor kort openlijk de doctrine van de fascistische staat propageerden. Door haar daden verraadt de terroristische partij haar ware aard; uit haar daden in het verleden kunnen we opmaken wat we in de toekomst van hen kunnen verwachten.


Aanval op Arabisch dorp

Een stuitend voorbeeld was hun gedrag in het Arabische dorp Deir Yassin. Dit dorp, ver van de hoofdwegen gelegen en omringd door joods land, had niet deelgenomen aan de oorlog en had zelfs Arabische bendes bestreden die het als uitvalsbasis wilden gebruiken. Op 9 april (The New York Times) werd dit vreedzame dorp, dat geen militair doelwit was tijdens de gevechten, aangevallen door terroristische bendes die de meeste inwoners vermoordden - 240 mannen, vrouwen en kinderen - en enkele in leven hielden om met deze gevangenen triomfantelijk door de straten van Jeruzalem te paraderen. Het grootste deel van de joodse gemeenschap gruwde van deze daad en de Jewish Agency stuurde een telegram met een verontschuldiging naar koning Abdullah van Transjordanië. Maar de terroristen, zonder enige vorm van schaamte voor hun daad, waren trots op de slachtpartij, gaven er zoveel mogelijk bekendheid aan en nodigden alle buitenlandcorrespondenten in het land uit om de bergen lijken en de verwoestingen in Deir Yassin te komen bekijken.
Het incident te Deir Yassin is exemplarisch voor het karakter en de acties van de Vrijheidspartij.

Binnen de joodse gemeenschap hebben zij een mengsel van ultranationalisme, religieuze mystiek en raciale superioriteit gepredikt. Zoals andere fascistische groepen werden zij gebruikt om stakingen te breken en zelf hebben ze gepoogd vrije vakbonden te vernietigen. In plaats daarvan stelden zij corporatieve bonden voor naar het Italiaanse fascistische model.

Gedurende de laatste jaren van sporadisch anti-Brits geweld installeerden de IZL en de Stern-groep een bewind van terreur in de Palestijnse joodse gemeenschap. Leraren werden in elkaar geslagen als zij het niet met hen eens waren, volwassenen werden doodgeschoten als zij hun kinderen verboden om zich bij hen aan te sluiten. Door middel van gangstermethoden, lichamelijk geweld, het ingooien van ruiten en talloze berovingen, intimideerden de terroristen de bevolking en eisten een zware tol.

De mensen van de Vrijheidspartij hadden geen deel aan de constructieve prestaties in Palestina. Zij hebben geen land gecultiveerd, geen nederzettingen gebouwd en deden slechts afbreuk aan de Israëlische defensie-activiteiten. Hun veelbesproken inspanningen voor immigratie waren futiel en voornamelijk beperkt tot de invoer van fascistische landgenoten.


Vastgestelde tegenstrijdigheden

De tegenstrijdigheden tussen de krachtige beweringen die nu gemaakt worden door Begin en zijn partij en hun reputatie van eerdere optredens in Palestina, dragen het stempel van een niet-alledaagse politieke partij. Dit is het onmiskenbare stempel van een fascistische partij voor wie terrorisme (zonder onderscheid tegen joden, Arabieren en Britten) en misleiding middelen zijn, en een “Leader State” het doel.

Het bovenstaande in aanmerking genomen is het noodzakelijk dat de waarheid over de heer Begin en zijn beweging bekend wordt in dit land. Het is des te tragischer dat de top van het bestuur van American Zionism geweigerd heeft om campagne te voeren tegen de pogingen van Begin, of zelfs maar hun achterban heeft gewezen op het gevaar dat steun aan Begin voor Israel inhoudt.

Ondergetekenden willen derhalve op deze wijze publiekelijk enkele opmerkelijke feiten over Begin en zijn partij bekendmaken; en alle betrokkenen dringend verzoeken deze recente uiting van fascisme niet te steunen.

Isidore Abramowitz
Hannah Arendt
Abraham Brick
Rabbi Jessurun Cardozo
Albert Einstein
Herman Eisen, M.D.
Hayim Fineman
M. Gallen, M.D.
H.H. Harris
Zelig S. Harris
Sidney Hook
Fred Karush
Bruria Kaufman
Irma L. Lindheim
Nachman Majsel
Seymour Melman
Myer D. Mendelson, M.D.
Harry M. Orlinsky
Samuel Pitlick
Fritz Rohrlich
Louis P. Rocker
Ruth Sager
Itzhak Sankowsky
I.J. Schoenberg
Samuel Shuman
M. Znger
Irma Wolpe
Stefan Wolpe.
New York, 2 december 1948

(Gepubliceerd op 4 december)

Hier een link naar het origineel.