De Israรซlische wreedheden tegen de Palestijnen begonnen niet op 7 oktober. Ze gaan meer dan honderd jaar terug: van landroof, verdrijving en vernietiging van Palestijns leven en cultuur tot wat inmiddels door internationale onderzoeksorganen als genocide is gekwalificeerd. Deze tijdlijn laat heel goed zien wat er aan 7 oktober voorafging; van het Eerste Zionistische Congres in 1897, via de Nakba van 1948 en de daaropvolgende bezetting en verdrijving, tot de jarenlange blokkade en aanvallen op Gaza.
Dat betekent niet dat het geweld van 7 oktober genegeerd moet worden. Het betekent dat het niet los kan worden gezien van de geschiedenis die eraan aan vooraf ging.
๐๐ฒ๐ป ๐๐๐๐ธ๐ท๐ฒ ๐๐ถ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐๐ถ๐ท๐ฑ๐น๐ถ๐ท๐ป: “๐ง๐ฒ๐ฟ๐๐ถ๐ท๐น ๐๐๐ฟ๐ฎรซ๐น ๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ท๐ป ๐ฏ๐ผ๐ป๐ฑ๐ด๐ฒ๐ป๐ผ๐๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ฐ๐ต ๐ผ๐ฏ๐๐ฒ๐๐๐ถ๐ฒ๐ณ ๐ฏ๐น๐ถ๐ท๐๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐๐๐ธ๐น๐ฎ๐บ๐ฝ๐ฒ๐ป ๐ฎ๐ฎ๐ป ๐ณ ๐ผ๐ธ๐๐ผ๐ฏ๐ฒ๐ฟ ๐ฎ๐น๐ ๐ฑ๐ฒ ๐ฑ๐ฎ๐ด ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ผ๐ฝ ๐ต๐ฒ๐ ๐ด๐ฒ๐๐ฒ๐น๐ฑ ๐ฏ๐ฒ๐ด๐ผ๐ป, ๐น๐ถ๐ด๐ ๐ฑ๐ฒ ๐๐ฒ๐ฟ๐ธ๐ฒ๐น๐ถ๐ท๐ธ๐ฒ ๐๐ฟ๐ฎ๐ด๐ฒ๐ฑ๐ถ๐ฒ ๐ถ๐ป ๐๐ถ๐ฒ๐ป๐๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐ป ๐ท๐ฎ๐ฟ๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐ป ๐๐๐ถ๐น๐๐๐ถ๐ท๐ด๐ฒ๐ป ๐ผ๐๐ฒ๐ฟ ๐ต๐ฒ๐ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ๐๐ฑ๐๐ฟ๐ฒ๐ป๐ฑ๐ฒ ๐น๐ถ๐ท๐ฑ๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ฃ๐ฎ๐น๐ฒ๐๐๐ถ๐ท๐ป๐ฒ๐ป. ๐๐ฒ๐ป ๐น๐ถ๐ท๐ฑ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ ๐บ๐ฒ๐ฒ๐ฟ ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐ต๐ผ๐ป๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐ฑ ๐ท๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ด๐ฒ๐น๐ฒ๐ฑ๐ฒ๐ป ๐ฏ๐ฒ๐ด๐ผ๐ป ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ ๐ฑ๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ต๐ฒ๐ ๐ด๐ฟ๐ผ๐ผ๐๐๐๐ฒ ๐ฑ๐ฒ๐ฒ๐น ๐๐ฎ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐๐ฒ๐ฟ๐ฒ๐น๐ฑ ๐๐๐๐๐ฒ๐บ๐ฎ๐๐ถ๐๐ฐ๐ต ๐ถ๐ ๐ด๐ฒ๐ป๐ฒ๐ด๐ฒ๐ฒ๐ฟ๐ฑ, ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ถ๐ท๐น ๐๐๐ฟ๐ฎรซ๐น ๐๐ถ๐ท๐ป ๐ฑ๐ผ๐ฒ๐น ๐๐ผ๐ผ๐ฟ๐๐๐ฒ๐ ๐ผ๐บ ๐ฃ๐ฎ๐น๐ฒ๐๐๐ถ๐ท๐ป๐ฒ๐ป, ๐ต๐๐ป ๐ฒ๐ฟ๐ณ๐ด๐ผ๐ฒ๐ฑ, ๐ต๐๐ป ๐ฐ๐๐น๐๐๐๐ฟ ๐ฒ๐ป ๐ต๐๐ป ๐๐ผ๐ฒ๐ธ๐ผ๐บ๐๐ ๐๐ถ๐ ๐๐ฒ ๐๐ถ๐๐๐ฒ๐ป ๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ ๐๐ฒ ๐ฟ๐ผ๐ฒ๐ถ๐ฒ๐ป”.
De volledige tijdlijn uit de video staat hieronder in het Nederlands uitgeschreven, zodat je de gebeurtenissen stap voor stap kunt volgen. Deze tijdlijn begint in 1897 en laat zien wat er aan voorafging.
7 oktober. De datum die je steeds weer hoort. Maar dit is de waarheid: het conflict tussen Israรซl en Palestina begon niet op 7 oktober, en ook Israรซls wreedheid tegenover de Palestijnen begon niet toen.
Het is 1897. Het Eerste Zionistische Congres wordt gehouden. Het Eerste Zionistische Congres wordt bijeengeroepen onder leiding van Theodor Herzl, een Oostenrijks-Hongaarse journalist die, aangespoord door het wijdverbreide antisemitisme in Europa, een Joods thuisland in Palestina zoekt.
We gaan naar 1917. De Balfourverklaring. Een brief van de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur Balfour aan Lord Baron Rothschild, de rijke vertegenwoordiger van de Britse Joodse gemeenschap, spreekt steun uit voor het zionistische doel om in Palestina een nationaal tehuis voor het Joodse volk te vestigen. Palestina was na de nederlaag van de Ottomanen in de Eerste Wereldoorlog door het Verenigd Koninkrijk bezet.
1920. De oprichting van de Haganah, een zionistische militie die door kolonisten werd gevormd en die talrijke bloedbaden onder Palestijnen uitvoerde, met als doel hen met geweld van hun land te verdrijven en hun eigendommen in beslag te nemen, en zo de weg vrij te maken voor een Israรซlische staat.
De spanningen lopen op.
In 1936 bereikt de Joodse immigratie naar Palestina een hoogtepunt. In slechts enkele decennia zijn meer dan 350.000 Joden naar Palestina gemigreerd, voornamelijk vanuit Europa. Daarmee groeit de Joodse bevolking in Palestina van ongeveer drie procent aan het einde van de 19e eeuw tot meer dan dertig procent.
De druk neemt toe terwijl de inheemse Palestijnen te maken krijgen met landonteigening en economische problemen door de massale toestroom van Joden en de daaropvolgende demografische verandering. Dit leidt tot de Grote Arabische Opstand van 1936 tot 1939.
Palestijnen komen in opstand en vechten voor hun land en hun bestaansmiddelen, maar worden bruut onderdrukt door Britse troepen. Meer dan 5.000 Palestijnen worden gedood en bijna 15.000 raken gewond. Britse troepen slopen Palestijnse wijken en leggen een harde militaire bezetting op.
In de jaren veertig ontstaan naast de Haganah nieuwe zionistische milities: de Irgun en de Stern Gang. Zij richten zich met geweld op Britse troepen en Palestijnse burgers om Groot-Brittanniรซ onder druk te zetten.
In 1946 bombardeert de Irgun het Britse administratieve hoofdkwartier in het King David Hotel in Jeruzalem. 96 mensen komen om.
1947. De VN komt tussenbeide met haar verdelingsplan. Op 29 november 1947 stelt het intergouvernementele orgaan voor Palestina te verdelen in twee staten: een Joodse staat en een Arabische staat voor christenen en moslims. Maar meer dan de helft van het land wordt toegewezen aan de Joodse minderheid, die minder dan zeven procent van het Palestijnse land bezat, terwijl Arabische bezwaren worden genegeerd.
In 1948 plegen zionistische milities minstens 30 gedocumenteerde bloedbaden, aan het begin van wat bekend komt te staan als de Nakba, ofwel de catastrofe.
Het bloedbad van Deir Yassin in april 1948 is het beruchtste daarvan. De Irgun en de Stern Gang slachten meer dan 100 Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen af in het dorp Deir Yassin. Twee dagen later bezet de Haganah wat er nog van het dorp over is.
Het is 14 mei 1948. Zionistische leiders verklaren de oprichting van de staat Israรซl. Slechts รฉรฉn dag later erkennen de Verenigde Staten Israรซl als staat.
De Nakba, 1948.
Zionistische milities โ de Haganah, de Irgun en de Stern Gang โ verdrijven met geweld meer dan 750.000 Palestijnen, tachtig procent van de Palestijnse bevolking op dat moment, van hun land en stelen of vernietigen hun huizen.
In twee jaar tijd worden meer dan 400 steden en dorpen volledig verwoest. 15.000 Palestijnen worden gedood. Duizenden anderen blijven dakloos en staatloos achter, verspreid over vluchtelingenkampen in de hele regio.
In 1950 neemt de Israรซlische Knesset de Wet op de Terugkeer aan. Die geeft iedere Jood ter wereld het recht zich in Israรซl te vestigen, terwijl datzelfde recht aan Palestijnen wordt ontzegd.
1953 markeert een van Israรซls eerste grote aanvallen op Gaza. Bij de aanval op het vluchtelingenkamp Bureij worden minstens 50 Palestijnen gedood, in het Palestijnse bolwerk waar meer dan 200.000 Palestijnse vluchtelingen na de Nakba hun toevlucht hadden gezocht.
In oktober 1956 breekt de Suezcrisis uit terwijl de aandacht van de wereld op Egypte is gericht. Israรซlische troepen voeren onder de dekmantel van de oorlog bloedbaden uit in Khan Yunis en Rafah. Bijna 400 Palestijnen worden gedood.
1967. De Arabisch-Israรซlische oorlog. Israรซl voert verrassingsluchtaanvallen uit op zijn buurlanden, waarbij ongeveer 20.000 Arabieren worden gedood. Israรซl behaalt een overweldigende overwinning die leidt tot de verdere bezetting en illegale inbeslagname van Palestijns land op de Westelijke Jordaanoever, in Oost-Jeruzalem en in Gaza.
Bijna 400.000 Palestijnen worden uit de Westelijke Jordaanoever verdreven. De helft van hen wordt daarmee voor de tweede keer verdreven.
Vandaag is het aantal illegale Joodse kolonisten op bezet Palestijns land toegenomen tot meer dan 750.000.
Het is 1982. Na de invasie van Libanon om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie te verzwakken, werkt Israรซl samen met de Phalangisten, een christelijke militie die meer dan 3.000 Palestijnse vluchtelingen doodt die in de wijken Sabra en Shatila in Beiroet wonen.
1987 tot 1993. De Eerste Intifada begint. De frustratie onder Palestijnen die onder Israรซlische bezetting leven, bereikt een breekpunt.
De dood van vier Palestijnen bij een auto-ongeluk dat door een Israรซlisch voertuig wordt veroorzaakt, leidt tot een opstand tegen Israรซl die ontstaat in het vluchtelingenkamp Jabalia in Gaza.
Meer dan 1.000 Palestijnen en 100 Israรซli’s worden tijdens de eerste Palestijnse opstand gedood.
We gaan naar 1993. Israรซl en de PLO ondertekenen de Oslo-akkoorden, waarmee de Eerste Intifada feitelijk wordt beรซindigd. Ze zijn zogenaamd bedoeld om vrede en Palestijnse zelfbeschikking te waarborgen.
Maar de hoop vervaagt snel.
1994. Het bloedbad van Hebron. Een Israรซlische terroristische kolonist doodt 29 Palestijnse gelovigen in de Ibrahimi-moskee. Deze tragedie markeert de bloedigste dag sinds 1967.
Het is 2000. De Tweede Intifada breekt uit. Ondanks de ondertekening van de Oslo-akkoorden zet Israรซl zijn illegale bezetting voort. Het aantal kolonisten dat op bezet Palestijns land woont verdubbelt in slechts zeven jaar, van bijna 200.000 naar 400.000.
Ariel Sharon bestormt op 28 september de Al-Aqsamoskee met 1.000 soldaten, waarmee de Tweede Intifada ontbrandt.
Voor de Palestijnen gaat de opstand over veel meer dan alleen de provocerende actie van Sharon. Het gaat om jaren van gebroken beloften, uitbreidende illegale nederzettingen en de weigering van Israรซl om vredesakkoorden na te leven.
Aan het einde van de Tweede Intifada zijn bijna 5.000 Palestijnen gedood, onder wie meer dan 1.200 kinderen, en zijn meer dan 5.000 huizen verwoest.
Januari 2002. Israรซl begint met de bouw van een 70 kilometer lange afscheidingsmuur op de bezette Westelijke Jordaanoever, die in 2004 door het Internationaal Gerechtshof onwettig wordt verklaard.
Onder het voorwendsel van veiligheid breidt Israรซl de muur uit over gestolen Palestijns land. Daardoor worden Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever gescheiden van Palestijnen in bezet Oost-Jeruzalem en wordt hun bewegingsvrijheid sterk beperkt.
Vandaag strekt het geplande tracรฉ van de barriรจre zich uit over 712 kilometer, waarvan 64 procent is gebouwd. Volgens het rapport van OCHA uit 2026 loopt 85 procent van het tracรฉ binnen de bezette Westelijke Jordaanoever.
Tussen 2002 en 2007 voert Israรซl minstens 12 militaire operaties uit in de bezette steden Ramallah, Tulkarem en Nablus op de Westelijke Jordaanoever, evenals in bezet Oost-Jeruzalem en Gaza.
Duizenden Palestijnen worden gedood. Honderden Palestijnse huizen worden met bulldozers verwoest en meer dan 5.000 Palestijnen worden gevangen gezet zonder duidelijke aanklacht of proces.
In 2005 trekt Israรซl zijn troepen terug uit Gaza. Maar in 2007 legt Tel Aviv een volledige blokkade van Gaza op, waarbij het pas verkozen Hamas van terrorisme wordt beschuldigd.
Israรซl sluit Gaza af over land, door de lucht en over zee en controleert volledig de watervoorziening, elektriciteit, import en grensovergangen.
Tussen 2008 en 2021 voert Israรซl vier oorlogen tegen Gaza. Meer dan 4.000 Palestijnen worden gedood en tienduizenden huizen, scholen en historische locaties worden tot puin gereduceerd.
In de loop der jaren raakt meer dan de helft van de bevolking van Gaza intern ontheemd. Heropbouw wordt vrijwel onmogelijk doordat de Israรซlische belegering de invoer van cruciale goederen verstikt.
En op 7 oktober 2023 begint Israรซl, na de verrassingsaanval van Hamas, met willekeurige bombardementen op de belegerde enclave, in een meedogenloos offensief waarbij meer dan 74.000 Palestijnen zijn gedood, onder wie minstens 21.000 kinderen.
Een VN-onderzoekscommissie uit 2025 en ’s werelds toonaangevende vereniging van genocidedeskundigen concluderen dat het om genocide gaat.
Terwijl Israรซl en zijn bondgenoten zich obsessief blijven vastklampen aan 7 oktober als de dag waarop het geweld begon, ligt de werkelijke tragedie in tientallen jaren van stilzwijgen over het voortdurende lijden van de Palestijnen.
Een lijden dat meer dan honderd jaar geleden begon en dat door het grootste deel van de wereld systematisch is genegeerd, terwijl Israรซl zijn doel voortzet om Palestijnen, hun erfgoed, hun cultuur en hun toekomst uit te wissen en uit te roeien.